Gisteren was ik met mijn vader op stap. Hij is hoogbejaard (85) en moest voor een oogcorrectie naar het ziekenhuis. Hij had mij en mijn moeder verzekerd dat hij kort na de ingreep (met de laser) zelf terug zou rijden naar huis. Dat leek me geen goed idee. Je krijgt voor dit soort ingrepen druppeltjes in je ogen, waardoor je pupil erg groot wordt en bovendien wordt het oog verdoofd. “Geen probleem”zo verzekerde mijn vader ons tevergeefs. Dit ondanks het feit dat de medici aangaven dat pas na vier uren aan het verkeer mag worden deelgenomen. Vandaar dat ik dus met hem naar het ziekenhuis ging.
Observatie 1

 Mijn vader zou om 09.20 (!) worden geroepen om een druppeltje in zijn oog te krijgen (tbv vergroten pupil) waarna na een half uur de behandeling zou aanvangen met het verdoven van het oog (peanuts) en aansluitend het laseren. Indachtig het idee van ons beiden dat te laat komen zeker geen optie is in het leven meldden  we ons ruim van te voren bij de balie van Oogheelkunde. In de ‘open’ wachtruimte hing een flatscreen met daarop de geruststellende tekst in de vorm van een lichtkrant: ‘er is geen uitloop’. Op de minuut af werd mijn vader binnengeroepen voor de druppeltjes en na een minuutje of zo zat hij weer naast me. Een mevrouw van de Unie voor Vrijwillige Vrouwen (UVV) bood ons en de andere wachtenden een kop koffie of thee aan. Een ongekende service voor een ziekenhuis.

Observatie 2

In de gang waarmee de wachtruimte een open verbinding had waren ondertussen twee glazenwassers druk in de weer om hun supersonische elektronische ladderwagen onder luid alarmgepiep te verplaatsen. De gang was duidelijk ontworpen door iemand die niet verantwoordelijk was voor het reinigen van de ramen. Met behulp van de  ladderwagen kon nauwelijks een raam worden bereikt. Er werd enorm gemanoeuvreerd, gecoördineerd, gepast en gemeten: het baatte niet. Er kwamen twee mannen bij staan. Met pen en klipbord, handen in de zij en druk overleggend met de twee glazenwassers. Ook dat hielp niet. In een hoekje van de gang stond een gewone uitschuifladder. Zo een die de glazenwasser gebruikt die bij mij thuis de ramen van de bovenverdieping ‘doet’ (vakterm van onze ‘glaswasspecialist’). Vier paar vak-ogen en die van mij (en deels mijn vader) waren gericht op de ladder. En gingen van de ladder naar de laderwagen en weer terug. Ik kon het gesprek niet volgen (er speelde een kind met een soort hamertje-tik in de wachtruimte)maar aan het eind van het overleg ging een van de mannen weer onder luid gepiep en geloei manoeuvreren met de ladderwagen en de ander ging aan het glazenwassen. Trapleer, emmertje water en hupsakee. Het ging razendsnel.

 Mijn idee (niet gecheckt): iemand heeft ten behoeve van de glazenwassers een geweldige, veilige en handige ladderwagen aangeschaft voor het ziekenhuis. Of die wagen ook bruikbaar was deed er blijkbaar niet toe.

Observatie 1 (vervolg)

Er was ruim drie kwartier verstreken na het oogdruppelen van mijn vader, terwijl hij na een half uurr ‘geholpen’ zou worden. De lichtkrant op de flatscreen gaf onvermonderd aan dat er geen uitloop was, dus misschien waren ze hem wel vergeten (dacht mijn vader). Bij de balie van Oogheelkunde was niemand te bekennen en zodra zich iemand daar in de buurt vertoonde die eruit zag alsof zij aan het ziekenhuis verbonden was, greep ik mijn kans. ‘Mijn vader zou om 09.50 worden geholpen. We vragen ons af of het nog lang duurt (netjes he). “Ik zal eens even kijken””kreeg ik te horen. Ik zat nog niet op mijn stoel of mijn vader werd geroepen. Binnen een halrf uur stonden we weer buiten en bracht ik hem thuis.

“Er was een spoedgeval en daardoor was alles opgeschoven,”zei mijn vader onderweg. “Kan gebeuren”.

Maar waarom nou niet even vertellen aan die 30 mensen in de wachtruimte dat er een spoedgeval is en dat alles dus even zal uitlopen.  Lichtkranten kun je in dit soort gevallen blijkbaar niet op vertrouwen.