Onze organisatie- en managementmodellen zijn niet van deze tijd. Denken en doen zijn strikt van elkaar gescheiden. Het principe dat er aan ten grondslag ligt (o.a. uit Scientific Management van Frederick Taylor) stamt nog van voor de Russische revolutie.

Uitgangspunt: werknemers zijn lui, dom en onbetrouwbaar en het management is louter taakgericht en heeft ‘beheersing’ (control) als doel. De mens als productiemiddel. Vertonen ze teveel menselijke trekjes dan worden ze minder inzetbaar. En moeten ze worden omgebouwd (in iets getraind) of worden ze ‘geruimd’. De managers zelf zijn overigens ook slachtoffer van dit systeem. Gaan ze meer ‘leiden’ dan volgens het heersende managementmodel is voorgeschreven, worden ze gecorrigeerd. Alle neuzen dezelfde kant op.

Deze manier van met mensen omgaan is ‘opgeleukt’ met Human Resources Management, de 36-urige werkweek, kerstpakketten, zwangerschapsverlof, ‘employabilitybudgetten’ en ander leuks. Maar dat doet aan het toepassen van deze zeer gedateerde organisatieprincipes niets toe of af. Het hele systeem is en blijft ‘onmenselijk’ en daardoor uiteindelijk ziekmakend.

Het meest verbijsterende is wel dat deze manier van met elkaar werken slecht is voor de bedrijfsresultaten. Gevolg: cultuurtrajecten, bezuinigingsronden, grote reorganisaties. Elke paar jaar. Want het moet steeds weer anders.

In zijn boek beschrijft Leendert Baris nuchter en praktisch hoe je als leidinggevende gebruik kunt maken van alle menselijke eigenschappen en ambities die je medewerkers bezitten. Gebruik juist die diversiteit, de verschillen tussen mensen, in plaats van deze te bestrijden. Creëer met al die prachtige menselijke ingrediënten een verrassingsmenu in plaats van eenheidsworst. Zonder zweverigheid, navelstaren, overtreffende trappen van bewustwording, zelfsturende teams, dagelijkse groepshugs of ander goeroegedoe. Alleen de voeten stevig op de grond.

En: alle neuzen een andere kant op!